Gister was het Internationale Vrouwendag. Dit is Rani (25) uit Shimla (India). Een alleenstaande jonge moeder van 3 kinderen, die gemiddeld 18 uur per dag werkt voor een hongerloontje in een luxueus vakantieverblijf voor rijke Indiërs en westerlingen. Ik ontmoette haar in 2014. Door activiteiten elders, kon ik gisteren helaas niet als Ambassadeur aanwezig zijn op het Charity Event georganiseerd door DailyDiva. Toch zou ik graag iets willen zeggen hierover. Ik kan me wel enigszins verplaatsen in dames, omdat ik voor mijn operatie ook een dame was wink-emoticon Maar serieus, de positie van vrouwen in ontwikkelingslanden, zoals Rani, intrigeert me.

Veel vrouwen in ontwikkelingslanden zijn financieel afhankelijk van hun echtgenoot. Dit heeft weer invloed op de rest van hun leven en de keuzes die ze maken. Hoewel veel vrouwen in westerse landen nog altijd minder verdienen dan hun mannelijke collega’s op dezelfde positie, zijn ze inmiddels wel volledig vrijgevochten en onafhankelijk. Natuurlijk is het triest dat vooral (alleenstaande) moeders met banen in deeltijd soms tot wel 45% minder bruto verdienen dan mannen met hetzelfde werk in deeltijd (CBS), in Nederland. Dit geldt min of meer voor heel Europa, behalve Italië (ja ondanks de macho-cultuur tongue-emoticon ), waar vrouwen gemiddeld ongeveer evenveel verdienen als mannen. Daarnaast is het aantal beschikbare werkplekken voor vrouwen in hoge functies nog altijd lager dan dat van mannen met een vergelijkbaar opleidingsniveau. Maar vrouwen in westerse landen zijn (over het algemeen) wel vrij om hun eigen keuzes te maken en hun leven in te richten zoals zij dat willen. Diep triest dat in veel ontwikkelingslanden dit vooralsnog onmogelijk lijkt. Want wat heeft Rani uit Shimla aan al deze info? Niets natuurlijk, maar zij is wel een voorbeeld voor vrouwen uit ontwikkelingslanden. De positie van de vrouw, vooral vanuit financieel en sociaal oogpunt, is ronduit belabberd in India. Hoewel Bollywood actrices en vrouwelijke politici op handen gedragen worden, wordt 99,99% van de overige vrouwen als voetveeg behandeld. Vrouwen worden respectloos, seksistisch en als infantiel behandeld.

Maar Rani durfde hier tegenin te gaan. We hadden een lang en interessant gesprek, voor zover mijn ‘huis-tuin-en keuken-Hindi’ dat toeliet tongue-emoticon. Rani’s ex-man behandelde haar en de kinderen slecht. Dat Rani en haar ex-man aan elkaar gekoppeld werden als tieners vond zij in de eerste plaats al fout. Rani is geen fan van uithuwelijking, iets dat in India, vooral buiten de grote steden, nog steeds heel normaal is. Nare situaties met alcohol, verbaal en fysiek geweld dwongen Rani de moedige stap te nemen om hulp te zoeken, onafhankelijk te worden en haar eigen keuzes te maken. Ze woont nu met haar kinderen en ouders in een klein huisje op het terrein van haar werkgever. Is ze niet ongelukkig met die lange werkdagen en dat schamele salaris? Nee helemaal niet! Rani is heel blij en trots dat ze haar kinderen zelfstandig kan opvoeden en haar eigen keuzes kan maken. Die ‘vrijheid’ die ze nu heeft, ziet ze als een geschenk uit de hemel, maar in feite is het haar eigen verdienste. Daarom is Rani een voorbeeld voor veel vrouwen in dezelfde situatie. Ik hoop oprecht dat deze vrouwen de moed hebben om Rani’s voorbeeld te volgen, hulp te zoeken en hun eigen vrijheid te vinden.

Laten we deze vrouwen steunen en hopen dat zij in de toekomst ook van hun ‘vrijheid’ mogen genieten, net als Rani.